znowu
(księżyc w nowiu)

tak się kończy ten lot
bezśmigły samolot podeszły w lata
stoi                              balansuje na nodze
z betonu pięć
metrów
nad
ziemią
(nie więcej)

chce podważyć
światło

wrazić dziób
w bardzo czarne bardzo
wysokie O

tak się zaczął
ten lot

W192019

 

trójgłos w sprawie

Jest dźwięk, który pieski preriowe wydają tylko na widok grzechotnika.
Jacek Podsiadło

być może owszem
nie mnie rozstrzygać
chciałbym panu uwierzyć na słowo
ale słowa nie ma
klirr klirr

to taki specjalny dźwięk
kiedy raki łażą jedne po drugich
powiedziała lisa
a dziadziuś potwierdził:
ho ho

tak tak
od razu słychać
że to raki
co do tego
nie można się omylić –

a ja wiem jak w skwarze
syczy niezmordowany azbest
– jak pokrzywa
gdy dotknąć językiem

 

błędnodruk
(pod ozorem)

znaczek ze skazą Polska 1 zł
lynx lynx O pękniętym pysku i uchu
psa (proj. alojzy balcerzak)

niech żyją kiksy Na błędach
uczy się człowiecze szczenię
Szczeliny

wiodą je tam gdzie trzeba
Być gdzie ozór
rozciąga się w Rysie



Miłosz Waligórski (ur. 1981) – slawista i hungarysta. W latach 2010-2014 pracował jako lektor języka polskiego na uniwersytecie w Nowym Sadzie. Laureat Nagrody im. Adama Włodka (2015). Przetłumaczył Poświęcenie hetmana Lajosa Grendela (2014), Doniesienia z krainy ciemności Dževada Karahasana (2014), Entropię Maroša Krajňaka (2015), Drugi pocałunek Gity Danon Miljenka Jergovicia (2016), Dzwony Einsteina Lajosa Grendela (2016), Jarmarcznego kuglarza Jeleny Lengold (2016) oraz – razem z Izą Zając – prozę Víťa Staviarskiego Kiwader i inne opowieści (2011) i powieść Danieli Kapitáňovej Samka Tale księga o cmentarzuł (2015). Autor przekładów z nowej liryki serbskiej zamieszczonych w antologii Serce i krew (2015). Współtłumacz Opium Gézy Csátha (2016). Wydał trzy tomy wierszy: 36 sposobów na pustkę (2012), 32 ślady ku (2015) i Długopis (2017) – oraz dwa zbiory opowiadań: Kto to widział (2016) i Małe prozy (2016, razem z Anną Waligórską). Mieszka i pracuje w Bańskiej Bystrzycy. Mąż, syn i surowy ojciec.