PAULINA_PIDZIK_2-min

Poezja

PAULINA PIDZIK

Numer 2/2018
Zwierzęta
Ilustracja: Agnieszka Doczyńska

(wilki)

po śladach dzikich zwierząt uczyliśmy się lasu

umierania sosen grzebania ciemnych liści szukania ciepłych jam przytulania twarzy do
zimnej ziemi chowania się w sobie przed sobą opadania mgieł szelestu strachu chłodu
choroby prześwitów w koronach

jak wilki
dłonie wciąż lepkie od krwi i jeżyn

 

(ziemia)

byliśmy już cicho
jak zwierzęta

czują zapach chłodu nim nadejdzie

podglądamy zastygłe ciała
za chwilę ktoś wyciągnie nóż ktoś będzie nosił krew
do kogoś przylgną ślady
ktoś będzie musiał unieść

w dłonie wkładano nam już ziemię

niech zabiera to co jest jej
oddajemy jej pierwszeństwo

 

(prawo lasu)

prawo tego miejsca jest proste

ciała należą do ziemi wyłowione spod kry złe
sny rzeki dusze kur jastrzębi

próbujemy przełamać różowy opłatek karmić
hostią zwierzęta wyrwać ze szponów tego kręgu choćby
przez pierwszeństwo cięcia choćby przez pierwszeństwo
krwi jarzębatkę zanosimy do gniazda już zamgloną ciepło
szybciej uchodzi z ciała niż ręka dotyka noża

pamiętaj co zabiera las to lasu


Paulina Pidzik (ur. 9 maja 1986 roku w Częstochowie) – wychowała się pomiędzy lasem a rzeką. Od czasu studiów mieszka w Krakowie. Prawnik. Doktorantka prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Laureatka wielu konkursów poetyckich, m.in. im. Georga Trakla (2015), im. Rafała Wojaczka (2015), im. Haliny Poświatowskiej (2017) oraz 12. edycji Połowu (2017).

 

Więcej tekstów w kategorii „Poezja”:

LUDMIŁA CHERSONSKA

MIKOŁAJ KONKIEWICZ

PIOTR JEMIOŁO