Przekład: Adam Wiedemann

***

W tym, co we mnie drogocenne, jestem
wynikiem jakiejś wymiany.
Widzę: wszędzie dokoła leżą moje ruchy.
Odpadły ze mnie. Odłożyły mnie
na krawędź tego, co widzę.
Ogromna łąka, po której kroczy bocian.
Krzyki głodnej pustułki.
Kręgi, zakreślone przez kanię.

 

***

Między dwie strony otwartej książki
wiatr przywiał skrzydło muszki.

 

Kroki jakiegoś wielkiego zwierzęcia

zarysy, które w ruchu głaszczą to ciało
przez niezmierzoną dal

 

Proteusz mówi przez sen

W cokolwiek się przemieniam,
tym byłem zawsze.
Całą wieczność.

 



Miklavž Komelj (ur. 1973) – słoweński poeta, eseista, malarz i historyk sztuki. Dwukrotny laureat Nagrody Jenki (w 2006 za zbiór wierszy Hipodrom, w 2015 za Noč je abstraktnejša kot n), w 2010 otrzymał Nagrodę Prešeren Foundation za tom Nenaslovljiva imena, zaś w 2011 Nagrodę Rožanca za książkę Nujnost poezije. Tłu­ma­czy z wie­lu ję­zy­ków, m.in. Ge­rar­da de Ne­rva­la, Fer­nan­do Pes­soę i Pie­ra Pa­olo Pa­so­li­nie­go. Edy­tor tomu szki­ców Jure De­te­li Zapisi o umetnosti (2005). Miesz­ka w Lu­bla­nie.

Adam Wiedemann (ur. 1967) – poeta, prozaik, tłumacz, krytyk literacki i muzyczny, malarz i rysownik. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Laureat nagród: PTWK (1998), Fundacji Kościelskich (1999) i Nagrody Literackiej Gdynia (2008). Ostatnio wydał tom „Metro na Żerań”. Mieszka w Warszawie.


Więcej tekstów w kategoriach Poezja, Przekład: