Wlecieliśmy prosto do środka Słońca
Słońce ma wielką masę przez uwięzione w nim samoloty
Nasz właśnie zderzył się z nimi i zespolił
A mnie przyszły odebrać Anioły
Dzięki temu zrozumiałam, że umieram
Zaciągnęły mnie do kokpitu
Żeby uprawiać ze mną seks
Wiedziały jak podduszać mnie i bić,
Tak, by nie zrobić mi za dużej krzywdy,
Ale dać cudowne uczucie zniewolenia,
Którego zawsze szukałam
Potem gdzieś sobie poszły
I zostawiły mnie tam, w niebie
Umierającą w pętli
Tak wygląda życie po śmierci
Unosisz się w niebie
Jak w komorze deprywacyjnej
I umierasz
W nieskończoność



Zuzanna Bartoszek (ur. 1993 w Poznaniu) – poetka, artystka, modelka. Publikowała na łamach „Twórczości”, „Małego Formatu”, „Dwutygodnika”, „Lampy”, „Czasu Kultury”, „Biura Literackiego”, „Fabulariów”. W roku 2016 ukazał się jej debiutancki tomik wierszy „Niebieski Dwór” nakładem wydawnictwa Disastra. Swoje prace wystawiała m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Cell Project Space w Londynie, Kevin Space w Wiedniu, Arsenic w Lozannie, Kunsthalle w Zurychu, Galerii Pina w Wiedniu, Galerii Śmierć Frajerom i Galerii Serce Człowieka w Warszawie. Mieszka i pracuje w Warszawie.