Spakowana walizka. 
Wielka podróż
już się zaczęła.

Przynosi ją w oczach
jaskółka:
wczesna wiosna.

Słońce wysoko
zastygło w miejscu.
Letnie popołudnie.

Pada, na płocie
kuli się wróbel. 
Jesienny ziąb.

Na białym tle 
białe płatki. 
Paleta zimy.

Przerywam obiad.
Na serwetce 
spisuję nowe haiku.

Pełny księżyc 
wędruje wśród gwiazd. 
Szuka kogoś?

Szklane oko
zwrócone w górę:
ryba na ladzie.

Ogień trzaska. 
Iskry wzlatują 
coraz bliżej gwiazd.

Ognisko w lesie. 
Ciepło niesie 
zapach jesieni.

Landrynki, wrotki, 
trójkołowy rowerek. 
Wczesne dzieciństwo.

Przedszkolacy 
na zdjęciach. 
Sam uśmiech.

Kałuża na drodze. 
Dziewczynka 
staje nad lustrem.

Krótka kredka
zostawia za sobą 
bardzo długi ślad.

Kobiety w biegu
zrzucają mokrą bieliznę. 
Latem burza.

Nie ma nikogo,  
do drzwi bębni
deszcz.

W okno biją 
ostatnie krople: 
agonia ulewy. 

Jesienna mgła. 
Przed domem drzewo.  
Rosi się gałąź.

Ciepła noc, maj.  
Taksówkarz upaja się 
powolną jazdą.

Spada liść, wiruje. 
W locie 
chwyta go chłopiec.

Ani tchu wiatru. 
Na sczerniałym niebie 
migoce gwiazda.

Drgnął listek. 
Źdźbło pod nim 
mości sobie miejsce.

Za domem
parcele wron –  
to wiejski cmentarz.

Kapie, wciąż kapie 
z sopla pod dachem. 
Zaraz jaskółki.

Okno malują, 
każde po swojemu, 
chłopiec i mróz.

Policzki, rumiane 
pieczęcie, a wokół biel:  
dziecko na sankach.

Szepce potok. Spieszy się, 
chce wyprzedzić 
samego siebie.

Skok wzwyż. 
Jak wysoko sięgnie 
ta tykowata jabłoń?

Łódeczka z papieru – 
stocznią był mój szkolny zeszyt –  
nadal pływa.

Kręci się szczeniak, 
próbuje złapać swój ogon. 
Kwietniowe słońce.

Jesień życia. 
Kto to tak dmucha 
w puch dmuchawca?

Kasztan przybrany 
w białe lampiony. 
Zaczął się maj.



Aleksandar Ševo (ur. 1952 r. w Czebarkulu w Rosji) – serbski poeta, prozaik, tłumacz. Przełożył dwadzieścia sześć książek i ponad sześćset tekstów naukowych, kulturoznawczych i krytycznoliterackich. Autor książek dla dzieci Dečak s bambusovim štapom (2005, Chłopiec z bambusowym kijkiem) i Tošine priče (2014, Opowieści Tošy), tomu prozy poetyckiej Lišće pod nogama (2020, Liście pod nogami), wspomnień Oteto od zaborava (2003, Ocalone od zapomnienia) oraz wyboru haiku i senryū z lat 1997–2017 Delići ogledala (2019, Ułamki lustra), z którego pochodzą utwory prezentowane w „Wizjach”. Mieszka i tworzy w Nowym Sadzie.

Miłosz Waligórski (ur. 1981 w Bydgoszczy) – tłumacz z języka słowackiego, węgierskiego i serbsko-chorwackiego, autor pięciu tomów wierszy (ostatnio Ziele i zoo, razem z Anną Waligórską) i dwóch tomów prozy (ostatnio Małe prozy, razem z Anną Waligórską). Ostatnio wydał tom Wiele mieszkań (2021, Convivo).

Karolina Król (ur. 1994) – mieszka w Warszawie, kończy studia na ASP na Wydziale Grafiki. Zajmuje się projektowaniem graficznym (m. in. plakat, layout, okładki), ilustracją oraz od niedawna zaczęła tatuować.